Á árlegum hátíðarkvöldverði Þjóðmála, sem haldinn var í Hvalasafninu 20. nóvember 2025, hélt ég ræðu kvöldsins. Þegar vín var borið fram, minnti ég á þau orð Tómasar Guðmundssonar, að það mætti áfengið eiga, að það gerði engum manni mein að fyrra bragði. Ég vitnaði til mótvægis í Freymóð Jóhannsson listmálara, sem sagði: „Ekki drekk ég, og er ég þó skemmtilegur.“ Bjarni Benediktsson (eldri) var ekki sammála honum, og þegar Freymóður hafði í viðtalstíma gerst langorður um bindindismál, hringdi Bjarni bjöllu. „Merkir þetta, að ég eigi að fara?“ spurði Freymóður. „Nei, það merkir, að næsti maður á að koma,“ svaraði Bjarni. Ég rifjaði upp, þegar Davíð Oddsson var fenginn til að halda hátíðarræðu í Íslendingafélaginu í Lundúnum, en þess látið ógetið, að veislustjóri yrði Össur Skarphéðinsson. Þegar Össur kynnti ræðumann kvöldsins, fór hann niðrunarorðum um hann. Varð nokkur kurr meðal veislugesta, en þegar Davíð fékk orðið, sagði hann: „Þið skulið ekki kippa ykkur upp við, hvernig Össur lætur við mig. Hann kemur aðeins svona fram við þá, sem eru fyrir framan hann í stafrófinu!“
Ég rifjaði líka upp rösk þrjátíu ár mín í stjórnmálafræðideild. Mér var ekki beinlínis tekið opnum örmum, þegar ég var skipaður lektor sumarið 1988. Svanur Kristjánsson heilsaði mér ekki fyrstu árin, og eitt sinn, er ég mætti honum fyrir framan aðalbyggingu Háskólans, hrasaði hann í þrepunum, þegar hann starði beint fram fyrir sig, ráðinn í að sjá mig ekki. Á einum deildarfundinum var kvartað undan því, að allir kennararnir í stjórnmálafræði væru karlar. Ég bað um orðið og sagði, að ekki þyrfti að hafa miklar áhyggjur af þessu. Við værum allir hálfar konur, því að við værum allir fæddir af konum. En auk þess hefðum við reynt eftir megni að rækta konuna inni í okkur, og þar hefði Ólafur Þ. Harðarson náð mestum árangri eins og sjá mætti. Þetta átti að vera spaug, enda er Ólafur lítt kvenlegur, en hann fór þó hjá sér. Í annað skipti var tilkynnt, að Baldur Þórhallsson væri orðinn Jean Monnet prófessor með rausnarlegum styrk frá Evrópusambandinu. Ég kvaddi mér hljóðs og fagnaði þessu, því að við gætum verið viss um, að Baldur myndi vinna fyrir hverri einustu evru, sem hann fengi frá Evrópusambandinu. Ég reyndi alltaf að leggja gott til mála á deildarfundum.

(Fróðleiksmoli í Morgunblaðinu 29. nóvember 2025.)