Svo virðist sem hægrið og vinstrið séu hvort tveggja að umhverfast.
Hægrið studdi áður fyrr fjórfrelsið, sem Evrópusambandið var stofnað utan um, óhindrað flæði fjármagns, vöru, þjónustu og fólks yfir landamæri. En nú eru hefðbundnir hægri flokkar í Evrópu að láta undan síga fyrir flokkum, sem vilja takmarka innflutning fólks, aðallega frá múslimaríkjum, en fólk þaðan virðist eiga erfitt með að laga sig að vestrænum siðum. Líklega er kominn tími til þess fyrir hægrið að styðja áfram opin landamæri fyrir duglegt og löghlýðið fólk, en loka þeim fyrir þremur hópum, glæpalýð, öfgamúslimum og bótabetlurum. Jafnframt ætti hægrið að taka upp þjóðernisstefnu án þess þó að kasta alþjóðahyggjunni. Það ætti að efla þjóðríkin og leggja meiri áherslu á þjóðmenningu en fjölmenningu.
Vinstrið tapaði baráttunni um ríkisvaldið af þeirri einföldu ástæðu, að sósíalismi þess mistókst, jafnvel hinn tiltölulega hófsami sænski sósíalismi. Vinstrinu hefur hins vegar tekist að grípa dagskrárvaldið. Það ræður háskólum, fjölmiðlum og ýmsum stofnunum, jafnvel dómstólum. Auðvelt er að skýra þann sigur þess. Ötulir hægri menn stofna fyrirtæki og skapa verðmæti. Ötulir vinstri menn verða blaðamenn, kennarar og atvinnumótmælendur. En með vælumenningu sinni (wokeism) og afturköllunarfári (cancel culture) kann vinstrið að ganga svo fram af venjulegu fólki, að það missi eitthvað af dagskrárvaldi sínu. Nú er draumríki þess ekki Rússland, Kúba eða Svíþjóð, heldur land, sem er ekki til, Palestína, og skrattinn á veggnum ekki lengur ríka fólkið, heldur gyðingar, eins og í Þýskalandi upp úr 1930.

(Fróðleiksmoli í Morgunblaðinu 25. október 2025.)