Hafernir eru með því tignarlegasta sem við sjáum í íslensku dýraríki. Á fáum stöðum sómir hann sér betur en í tignarlegu landslaginu á Ströndum. Ég átti því láni að fagna að njóta hans tilsýndar í óðalinu hans þar síðastliðið vor. Fylgjast með egginu eina og síðan unganum þegar hann komast til flugs sl. haust. Nær hef ég ekki sennilega komist að njóta Strandanna, þrátt fyrir ótal ógleymanlegar ferðir um Strandir og Djúpið í störfum mínum þar sem læknir sl. rúma tvo áratugi.

Mannlífið á Ströndum er annar kapítuli út af fyrir sig og sem ég hef nokkrum sinnum skrifað um áður. Um Söguna líka aftur í aldir hvar sem maður kemur og mannlífið sem skírskotar beint til hennar. Þrautseigja íbúanna og úrræðasemin. Manngæskan og hjálpsemin og þar sem “við gerum allt saman” og þótt ég sé bara reglulegur gestur úr höfuðborginni. Vinnandi undir öðrum kringumstæðum á einum erilsamasta vinnustað landsins, á BMT LSH og þar sem til hefur orðið nýtt slagorð í Covid-kóvinu nú “gerum það saman”, hvernig sem viðrar.

Á Ströndum hafa alltaf allir tekið þátt þegar eitthvað alvarlegt bjátar á og samfélagið reyndar eins og ein stór fjölskylda. Mikilvægi brothættar byggðar er á fáum stöðum sýnilegri og arfleifð sögunnar alltaf verið að standa saman. Ég hef oft hugsað hvað ég sé heppinn að hafa fengið að kynnast og njóta Strandanna sem læknir, jafnhliða minni góðu fjölskyldu í höfuðborginni og erlendis. Hvernig allt getur speglast saman í nýrri reynslu og auknu innsæi. Í þjóðarsálina ef segja má svo og til vinnustaða minna góðu henni tengdri. 

Í enn eitt skiptið, en nú á mjög ólíkan hátt, að vera þiggjandi þjónustu við erfiðar aðstæður í stað þess að gefa. Ég var sóttur brotinn og lemstraður eftir fall á ísbungu í Kálfanesborgum rétt ofan við Hólmavík um daginn. Fullkomlega vel útbúinn á broddum, en greinilega ekki gætt nógu vel að mér í ástiginu eina sekúndu. Forveri minn, Sigfús Ólafsson heitinn, lagði mikla áherslu á göngur til heilsueflingar íbúanna. Jafnvel gekk svo langt að hann hvatti til að menn kvittuðu fyrir ferðir sínar í kaupfélaginu.

Það voru auðvitað dýr ráð þegar eini læknirinn í héraði og sem passa á upp á aðra, slasast og þarf auk þess að fá neyðarflutning með björgunarsveitinni. Ekki liðu nema innan við 30 mínútur að 12 manna sveit úr björgunarsveitinni Dagrenningu var komin á slysstað. Ég var settur í börur á ísilögðum klöppunum.  Síðan var sett spelku á fótinn og ég borinn niður af 8 vöskum Strandamönnum í sjúkrabílinn. Þar sem kærkomnu sjúkraflutningsmennirnir biðu og keyrðu mig, lækninn sinn suður á bráðamóttökuna í Reykjavík. Á minn góða vinnustað og þar sem ég átti annars heima.

Ég er afar þakklátur þessari frábæru hjálp og ekkert síður kærleikshlýjunni (brosinu) sem tók á móti mér hjá mínu samstarfsfólki öllu jafnan á bráðmóttökunni. Ég fékk auðvitað góða þjónustu eins og við var að búast,  og var heppinn að lenda ekki í einum af fjölmörgum álagstoppum á deildinni. 

Hafernirnir, unginn þeirra sem hóf sig til flugs í byrjun ágúst sl. og reynslan af slysabyltunni minni nú á Ströndum, með aðkomu þess öflugasta sem byggðin þar hefur upp á að bjóða, samhjálpinni, hefur lyft sýn minni í aðra og nýja vídd. Við verðum að gera þetta alltaf saman.

Styðjum nú að minnsta kosti við sjálfboðavinnu bjögunarsveitanna um land allt í fjáröflun þeirra og sem styrkir innviðaþjónustuna hins opinbera í brothættur byggðum landsins.